Verslag:

"Het WP verhaal"

Omdat er een nieuwe, sterkere & stuggere achterveer onder de motor moet, hebben we de oude gedemonteerd en de veer van de demper gehaald. Hiervoor is een soort pers nodig. Bij het demonteren werd de pers al tot het uiterste belast.

Dus dit is een klus die niet even zelf uit te voeren is. In eerste instantie ben ik naar Kwik-Fit gegaan om daar te proberen de veer op de demper te krijgen. Helaas is deze pers speciaal voor autoveren en bleek niet geschikt voor zo’n zware motorveer. Dan maar naar Termaat, die moeten toch zeker zo’n veertje kunnen vervangen. 

Om 08.00 uur stond ik strak in de houding bij de werkplaats. Er was daar wel een pers maar ook deze bleek niet sterk genoeg om de achterveer op de demper te persen. Piet was zeer behulpzaam en baalde als een stekker dat hij mij niet kon helpen, of toch… 

Termaat heeft goede contacten met White Power Suspension, die in Malden gevestigd zijn, dus daar ging om 08.30 de reis naar toe. 

Eenmaal aangekomen bleek het de fabriek te zijn en was het vooral niet de bedoeling dat daar particulieren komen. Maar ik mocht toch mijn verhaal doen en na enige uitleg (en een sip gezicht) werd besloten om voor deze keer toch een uitzondering te maken.

Ik werd naar de afdeling, ontwikkeling (en spionage) gebracht. Ondertussen kreeg ik ook nog een rondleiding in de gehele fabriek. Daar wordt ik vriendelijk geholpen, de veer gaat als eerste onder een meetpers, om de veerkracht te meten, men concludeert dat het een pittige veertje was. In de eerste twee persen van de ontwikkel afdeling, blijkt de schaal die de veer moet inklemmen niet te passen. Dan maar de fabriek in, ook daar blijkt de schaal te groot voor de persen die WP gebruikt om hun veren te maken. Conclusie: dan moet de schaal maar kleiner gedraaid worden. (het scheelde maar 2 mm). Zonder enige twijfel gaan we verder naar de afdeling waar de grote draaibanken staan. Een echte ouderwetse vakman, je kent ze wel, draait in een handomdraai 2 mm van de schaal.

Even later wordt de pers in de fabriek, weer tot het uiterste belast maar kan de schaal onder de veer geklemd worden. 

Trots paradeer ik met mijn nieuwe veer richting uitgang, uitgebreid handenschuddend en iedereen bedankend. Uiteindelijk zijn ze ongeveer een uur met het hele gebeuren in de weer geweest en ik hoefde geen cent te betalen. Dat is wat je noemt service met een groet S.

Chapeau voor WP!!! 



Het EML verhaal:

Wat had ik geleerd van het ombouwen van de BMW tot zijspan: als je een motor ombouwt doe het dan ook meteen goed.

DUS lijkt een ombouwset van EML de beste keuze.

Omdat EML een fabrikant is hebben ze in Nederland twee zaken waar je je zijspan van EML komt kopen, 1 in Breda en 1 in Hengelo. Dus hebben we contact opgenomen met Motorport in Hengelo. Het was allemaal geen probleem, ik kon gewoon de ombouwset kopen en er zelf een bak aan maken. 1 tot 2 weken levertijd.

Omdat ik niet alles zomaar voor waar aanneem, en ik erg ongeduldig ben, bel ik na 1 ½ week eens rechtstreeks met EML, ik een smoes verzonnen om te bellen, iet over de aanpassing van de snelheidsmeter. Toen ik begon over dat ik een set had besteld in Hengelo, begonnen ze bij EML al meteen over, dat het geen set mocht heten, omdat als er een montagefout gemaakt zou worden en ik een ongeluk zou krijgen, ik EML aansprakelijk zou kunnen stellen, het ging dus niet om een SET, maar om een bestelling van een “partij onderdelen”. Okay dan. Wanner kan ik de ”partij onderdelen” verwachten? Nou over een week of twee drie. Een vette teleurstelling dus. Nog langer wachten. 

Woensdag 4 mei was het zover; de “partij onderdelen” kon gehaald worden. Redelijk vroeg gaat de reis richting achterhoek. Eenmaal bij motorport Hengelo aangekomen treffen we een doos met een “partij onderdelen” aan en twee wielen. Geen pakbon, geen beschrijving, geen explosie tekeningen: niets. Wel staat er een FJR zijspan, maar helaas we zijn de digitale kamera vergeten. We mogen er een lenen en we maken 4 of 5 foto’s en motorport Hengelo zou de foto’s wel even door mailen. (ze moeten nu nog komen, de ombouw is al bijna voltooid) We hebben wel nog even aangeven dat als we er niet uit zouden komen, we zouden bellen.

Maar goed, zo trots als een hond met zeven lullen richting Nijmegen vertrokken om te kijken wat er allemaal in die doos zit. 
Nou er zat van alles in die doos, in ieder geval een hele “partij onderdelen”, maar wat nu wat is, ik kon het niet bedenken. 
De volgende dag maar gewoon aan het sleutelen en logisch nadenken, hoe moeilijk kan het zijn.

Donderdag: Nou zonder beschrijving is het best lastig sleutelen. 6 zakjes met bouten, moeren, ringen, busjes en nog veel meer. 

Denk logisch, dan moet het uiteindelijk gaan kloppen. Ik begin met een relatief makkelijke klus, het ombouwen van het achterwiel. Het oude wiel er uit, de schijven er afhalen, dat gaat lekker. De meenemer van de kardan aandrijving omzetten, eerste probleem, hij past niet in het nieuwe wiel. De meenemer moet worden afgedraaid, een mooi klusje voor Ries. Ook moest het schroefdraad van het achterwiel nog weer opnieuw getapt worden om de remschijven te kunnen vast bouten, het was allemaal zo “nieuw” dat je er niet fatsoenlijk een bout in kon draaien. Omdat de achterveer er ook niet “even” in gezet kon worden (zie: het WP verhaal) was de eerste dag alweer verstreken en moest ik stoppen.

Vrijdag: eerst naar Termaat, door naar WP en weer aan de slag. Al vrij vlot zit het achterwiel er in, alleen is de as die bijgeleverd is 2 cm te lang, waarschijnlijk is die ergens anders voor bedoeld… Oude as er maar weer in gezet en deze pas als gegoten, niets meer aan doen.

Daarna is de voorkant aan de beurt. Wiel er uit, voorvork demonteren, balhoofd eruit, lagerschalen er uit tikken, het gaat weer voorspoedig. 

Maar de voorvork en het nieuwe balhoofd bestaan uit behoorlijk wat meer onderdelen dan het achterwiel, met veer. Dus een paar uur puzzelen om de juiste onderdelen bij elkaar te zoeken, zodat het een logisch werkend geheel is. (nu klinkt het voorgaande simpel, maar dat was het zeker niet, passen, meten, kijken welke onderdelen logischerwijs bij elkaar zouden moeten passen, maar zeker weten, is er niet bij, klote…) Nee, we komen er niet uit. Tijd om voor de eerste maal te bellen. Voor motorport Hengelo is de vraag hoe het balhoofd in elkaar moet een te technische vraag, we moeten maar met EML contact opnemen. Daar wordt een summiere uitleg gegeven. En op de achtergrond roept een monteur dat we wel twee lagerschalen 1 mm moeten afdraaien!!! Of men dat ons niet had meegedeeld??? NEE DUS!!! 

Als je weet hoe hard die lagerschalen zijn, zeer hard dus, had Ries er een flinke kluif aan. Het duurde dan ook even voor de lagerschalen goed in de draaibank waren ingespannen en met 0,02 mm per gang werd er 1 mm afgedraaid. Alle onderdelen liggen nu klaar om gemonteerd te worden, wat vliegt de tijd het is al 18.00 uur tijd om bier te drinken.

Zaterdag: Omdat er bij het nieuwe balhoofd een “ring” is meegeleverd, is als enige al om het nieuwe balhoofd zat besluiten en de gok te nemen en onderaan met deze ring te beginnen, maar omdat er aan het nieuwe balhoofd een steun voor het subframe is gemaakt, die met een grote moer vastgedraaid moet worden in het balhoofd. Dit moet gebeuren met een pijpsleutel van 37 mm, Ries heeft er een, maar die is wat oud en moet eerst passend gemaakt worden, vijlen en slijpen dan maar. Locktite er op en vast maken. (je kan er namelijk nooit meer bij als de lagerschalen er eenmaal in geperst zijn) 

Lagers invetten, de voorvork poten er in en de hele zaak opbouwen. YES!!!, NEE DUS!!! Het balhoofd loopt tegen de onderkuip aan, dan maar de Dremel er bij en de kuip een stuk weghalen. Nu lijkt alles te werken, maandag kunnen de veren er op en kan het voorwiel er in, appeltje, eitje! (nu ook nog even een late dienst draaien op het gesticht)

Maandag: Laat ik eens beginnen om te kijken of ik het eerste deel van het subframe aan het balhoofd kan monteren, NEEEEE, ik kan de imbus bout op geen enkele manier aandraaien, het balhoofd zit in de weg. (@#$&^%&*^%$@#@$) 

Dus het balhoofd weer demonteren, subframe er aan bouten (meteen met Locktite vast zetten) balhoofd weer monteren, voorvork weer plaatsen en 3 uur later ben ik net zo ver als aan het begin van de dag, maar dat mag de pret niet drukken. Met gestaag doorgaan komt het uiteindelijk wel eens klaar.

Ondertussen ontstaan er tijdens het sleutelen en opbouwen steeds meer onzekerheden, logischerwijs zou het allemaal moeten kloppen, maar je zal het maar hebben; je rijdt met 180 of zo over de snelweg, breekt een wiel af of iets geks, omdat je in het geheel een constructiefout hebt gemaakt, bovendien weet ik zeker dat er onderdelen niet geleverd waren. Wat nu…

Dennis heeft weer contact opgenomen met EML. Daar vonden ze uiteindelijk toch ook wel dat het niet verantwoord was de partij onderdelen te monteren zonder beschrijving. (op de achtergrond stond een monteur, te schreeuwen: “dit is belachelijk en zoiets doen we nooit weer” of zo) Mooi zo, ben ik verzekerd van een unieke motor! 

De ontbrekende onderdelen + een cd-rom zou opgestuurd worden.

De rest van de week: nog een paar kleine dingen aan de motor kunnen doen, maar vooral wachten op de cd-rom. Zaterdag aan het eind van de middag was de post daar, een klein zakje met onderdelen, waar meteen van duidelijk was dat er niet de goede bout in zat en de lang verwachte cd-rom.

Naar huis, ding in de PC en zowaar er kwam een power point presentatie te voorschijn. Van alle tekeningen meteen maar een print maken, want mijn PC meeslepen naar de werkplaats is ook zo wat. 

Zondag: 's morgens was ik om 5 uur klaar wakker, de tekeningen moesten bestudeerd worden. Op zich had ik het nog niet zo verkeerd bij elkaar bedacht, maar er zaten hier en daar, zeg maar veel zaken, die EML toch anders bedacht had dan ik.

Aan het achterwiel moest toch nog wat veranderen, kortom helemaal weer uit elkaar, om een paar ringen te plaatsen, en toch moest de meegeleverde achteras er in (maar deze was toch ongeveer 2 cm te lang?). Aan de voorvork zat ook het een en ander, wat net even anders moest dan dat ik bedacht had, ook deze moest weer voor het grootste gedeelte uit elkaar. Op deze manier krijg ik er wel handigheid in. 

Uiteindelijk heb ik zondag alle knelpunten op post-it briefjes geschreven en op de tekeningen geplakt en met Dennis voor dinsdag middag afgesproken.

Dinsdag: om een uur of drie was ik bij DTM. nog even wachten tot bij een Harley de puntjes op de i stonden. Motor op de heftafel, en weer gestaag beginnen aan het achterwiel, eerst weer eens helemaal uit elkaar, boutjes los, ringen eronder, lock tite, weer vast. Pulsgever plaatje monteren, moest wel even twee tapeinden uit het kardanhuis gehaald worden, erg spannend. Er zal er maar een breken, en echt los zitten ze niet. Maar we hebben twee bouten er op gedraaid en met lock tite (chemisch lassen, heet dat) vast gezet en zowaar de tapeinden kwamen los. Achterwiel weer opbouwen, achteras er in. Die nu wel blijkt te passen, we hebben het waarschijnlijk met z’n tweeën verkeerd gezien. (groeps hallucinatie???)

Daarna het voorwiel, ook deze weer helemaal uit elkaar, hier komen we nog onderdelen te kort, maar hij zat wel in elkaar, maar moest toch nog afgemonteerd worden, dus dat was min of meer een meevaller.

Tjonge jonge, wat scheelt het toch als je er een explosie-tekening bij hebt, sleutelt toch een heel stuk makkelijker hoor…

Dinsdag avond 20.00 uur, op zich niet zoveel nieuws kunnen maken, maar het rijdend gedeelte is nu klaar. Alles zit op de plaats waar het hoort, volgens de EML specificaties. 

Woensdag: Weer aan de gang. Remleidingen vullen, Omdat de klauwen van het voorwiel naar onderen zijn verplaatst, blijkt de ontluchtingsnippel niet meer op het hoogste punt te zitten. Weer veel geklooi om de remmen te ontluchten. Ook nog even nieuwe bougies er in, om de grote beurt helemaal af te ronden.

Donderdag: Het laatste stuk subframe kan er onder. Omdat nu de middenbok verwijderd moet worden, hebben we hiermee tot het laatst gewacht. (dit bleek niet echt een slimme set)

Om de middenbok te verwijderen, moest er een boutje langs de uitlaat losgemaakt worden, maar de uitlaat (de katalysator) zat in de weg. 

Om het betreffende boutje er uit te halen moest dus de gehele uitlaat er af. Maar dat zou ook betekenen dat de radiator en het voorste subframe weer los zou moeten. Inclusief het hele balhoofd!!! (zie bij maandag)

Toch maar proberen uiteindelijk met veel hangen en wurgen en ook nog even met de slijptol, komt het laatste stuk subframe onder de motor te hangen. (de tekening van deze constructie stond als eerste in het boek, we weten nu waarom)

Komend weekeinde gaan ik even afstand nemen, de bruiloft van Willem en Kim staat op het programma, evenals de asperge tour inclusief een kampeer overnachting op D’n toerstop in Melderslo.

Dinsdag: nog maar een dag besteden aan het afmaken van de motor. Vandaag lijkt te gaan lukken. Nog een aantal kleine klusjes, het aan het werk krijgen van de snelheids sensor. Maar ook nog gaten zagen in twee kuipdelen. 

Al met al lukt het aardig, wat de kuip betreft kunnen we ons ook geen fouten veroorloven. Eerst de zijkuip. Uitrekenen kijken meten = weten. De gatenzaag er in en mis… 

1 cm. Te laag, dan maar een ovaal gat. Het uiteindelijke resultaat is goed te doen, wel een ovaal gat, maar het valt niet op. De onder-voorkuip gaat in een keer goed, alles in elkaar zetten, KLAAR.

Alleen nog even laten lopen. Starten, G.V.D. het kreng slaat niet aan, er staat een een of andere code op het display. (F30) gelukkig is er het werkplaatshandboek. Daar staat dat er iets mis is met de bobine, wat eigenlijk niet kan, want die is alleen maar van plaats veranderd.

Blijkt er verschil te zijn tussen een fout meldingscode en een diagnose meldingscode.

Het blijkt in een sensor te zitten die registreert of de motor met het rubber op het asfalt staan en niet ondersteboven ligt. Een soort noodstop voor als je onderste boven ligt. Blijkt dat ik dat ding onderste boven heb gemonteerd. Dus de motor denkt dat hij met zijn wielen boven ligt en zal daarom niet starten. Ding omgedraaid, starten en lopen.

Moe en toe aan een biertje kijken we terug op een goede dag. Morgen nog even de puntjes op de “i”.

Woensdag: om 10.30 weer fris aan de slag. Alle bouten en moeren nagetrokken, alles gecontroleerd, ja hij is echt klaar voor vertrek. Alle spullen verzameld voor de reis naar Adje (LBS-sidecars) 

Om een uur of vijf hebben we tenslotte de motor op de aanhanger geladen en is hij vertrokken naar Gemert.

Aan de ene kant ben ik het zat veel moeite en tegenslagen, maar dat maakt het aan de andere kant ook weer zo mooi. Elk onderdeel, hoe klein ook heb ik in de handen gehad en het resultaat mag er zijn.

Nu is het tijd om even uit te rusten, en te wachten tot ik bij Adje aan de gang kan, want daar moet ik zeker ook nog het een en ander doen.